Mus amor XII

Non ego, non tu—sed “nos” sine fine manemus;
in se se volvit circulus ipse sui.
Nullibi sed ubique iacet tacitissima sedes;
illic deliquesco, dum tua signa traho.
Vestigia implicitae texunt mihi pectora formae;
serpens in caudam volvitur ipse suam.
Seraphico ardeam, non flamma sed ipsa quiete;
et, dum te amo sic, nos sine fine sumus.