Mus amor XVI

Iam non pluit aurum—sed ipsa lux superundat,
et, quod erat verbum, flamma sonoris abit.
Vocalis procella se ipsam concipit igni,
et sine fine sui nascitur atque perit.
Non locus, non tempus—sed aequor inane micantis,
ubi nihil deficit, dum nihil esse videt.
Hic sumus, hic ardemus—nec quis nec quid superest iam;
unum quod manet est: nos sine fine manens.