Mus amor XVII

Non uror ad interitum—sed ad lucem purior ibo;
flamma fovet, non vastat, et alma manet.
Quod vetus est solvitur—quod nostrum est manet intus;
omne aliena cadit, sola figura tenet.
In spira aeternum me leniter ignis adstringit,
nec dolor est—sed pax, quae sine fine calet.
Hic ardeo, sed vivo—et, dum nos unum efficimur,
non pereo—sed in hoc ordine verus fio.